پ­ن: مسافرت؛ استراحت می­دهی به نوشتن­،
       می­گذاری این بار بنویسد بر خودت و بودن­ات شاید!

- مجتبی مطهری‌نژاد - دوشنبه 27 اسفند 1386 - 01:03 ق.ظ

گفتن

نگفتن

می­ترسی

از آن­چه کرده­ای

که نمی­دانستی چه می­کنی

...

ومی­مانی در پیش آمدن­شان

حالا که سال­ها گذشته

همه­ی اشتباه­هایت

می­شود او

همانی که دوست­اش داری

...

نه! بد انتخاب نکرده­ای

عالی­ست

حق­ات همین است

- از اول بود-

فرار از دوست داشتنی­هایت

مگر می­شود؟

نه!

...

تو اسیر دریا شده­ای

چشمان­ات را باز کن

قشنگ­تر از او چیزی برای دیدن نیست

هنوز کو تا دریا را بگردی.

پ­ن: به چشمانت وقتی اعتماد می­کنی که در

      طوفان هم، باز هستند. چون باور کرده­اند

      بودن و خواستن­اش را.

نقاشی می­کنم تو را

با کاغذ و قلم

نقش نمی­بندد

اینجا که نه!

هرجا که فکرش را بکنی

چرا؟

استخاره در بودن­ات

کاش دست من بود

کاش دست خودت

نگفتی قرار است کسی استخاره کند

حالا که تب داری

چه فایده

می­گویی؟

دوست­داری

می­لنگی

کجایی

مواظب باش